Aanbiedingen | Links | Sponsors | Sitemap | Contact

Theatrale liederen uit Amerika

De zanger met koperglanzende lokken, kleurige vlinderdas en fluwelen jasje, de pianist strak in ’t pak met een ‘intelligent’ brilletje: welkom in het Amerika dat bariton Hans Pieter Herman en pianist Peter Nilsson zo goed kennen en waarderen.

Het openingslied Men with small heads van Lori Laitman was al meteen goed voor een open doekje! Het stond symbool voor de rest van het programma met werken van deels nog levende componisten: pakkende teksten, zowel beeldend getoonzet als uitgevoerd. Te beginnen met andere Laitman-liederen op gedichten van Thomas Lux, het zo herkenbare verhaal Refrigerator 1957, en Snake Lake met de prachtige slotzin Do not swim here – lest the many turn to few.

Dominick Argento schreef The Andrée Expedition als een moderne Winterreise voor de Schubert Club, vertelde Hans Pieter. De noordpool-expeditie in 1897 van de Zweedse ballonvaarders Andrée, Strindberg en Fraenkel werd een drama. Decennia later werden hun lichamen gevonden, met de dagboeken en niet-verzonden brieven waaraan de cyclus zijn teksten ontleent. De gekozen liederen Pride and Ambition, Hallucinations en Anna’s Birthday, soms ruig, soms teder van klank, waren dan ook zeer aangrijpend.

Het vrolijke Surrey with the fringe on top uit de musical Oklahoma! van het duo Rodgers & Hammerstein was een welkome verademing. Zeker vóór het in mijn oren toch wat trieste lied Send in the clowns, dat Stephen Sondheim aan de vooravond van de première van de musical A little Night Music nog even schreef. Hans Pieter Herman droeg het op aan Annet Nieuwenhuijzen, de recent overleden actrice met wie hij in een productie van de musical had samengewerkt, en hij zong het prachtig verstild. Met Cole Porters Bring Me Back My Butterfly (geïnspireerd door Puccini) konden de musici zich uitleven in meer jazzy sferen.

Heel ontroerend en melodieus was Come Ready and See Me. Niet verwonderlijk als je leest dat componist Richard Hundley ook zelf zong, en in zangers als Anna Moffo en Anneliese Rothenberger warme pleitbezorgers voor zijn liederen vond. If I ever say I’m over you klonk zo weemoedig als componist en tekstschrijver John Bucchino met de subtitel Wistful love ballad suggereert. En zo raak: This may be the way our story ends - with too little left for lovers and too much for friends.

Samuel Barbers Solitary Hotel op tekst uit James Joyce’s Ulysses is voor mij zo’n lied dat je niet beluistert maar beleeft. Woorden en mini-zinnen zonder lidwoorden tekenen een beklemmende sfeer, versterkt door spannend tango-achtig tegenspel van de piano. Ook vrouwen zingen het graag, maar van dit duo is het echt top! En ja, hetzelfde geldt voor George, de laatste van William Bolcoms Cabaret Songs op teksten van Albert Weinstein. Wie eenmaal Hans Pieter dit boeiende lied heeft horen en zien vertolken, met Peter Nilsson of Maurice Lammerts van Bueren, zal geneigd zijn uitvoeringen door andere zangers m/v af te meten aan die van hem…

Een staande ovatie, Black Max en nog een staande ovatie: een heerlijk recital dus!

Annette Ovink
voorzitter Commissie Concerten















VvhL - KVK-nr. 40445139