Terugblik leden-voor-ledenconcert Den Haag

Het leden-voor-ledenconcert in Den Haag op 13 november jl. werd een klein concertje in zeer besloten kring. De zangers boften en kregen vleugels door de begeleiding van de fantastische pianisten van deze dag die recht deden aan de liedkunst.

13 november, zondag, een prachtige zonnige herfstdag, het lijkt meer een lentedag, als je de gouden herfstbladeren niet van de bomen zou zien dwarrelen.

Gisteren zei een collega nog: ‘Oh heerlijk, het is weekend. Je hoeft niets te doen’. Nou dat was die zondag wel anders, zoals altijd voor een optreden. Ik stond op met zonnegloren, deed ademhalingsoefeningen en zangoefeningen bij de zucht van het stille herfststrand en sprak wandelend in cadans mijn teksten nog een paar keer uit, om ze goed te memoreren en in te voelen, mezelf troostend dat ik niet alleen ben en dat alle zangers voor hun optreden, in hun eigen zenuwachtigheid, dezelfde dingen doen: in een herfstbos, aan zee of thuis achter hun vleugel. Verdere zorgen waren: komen er genoeg mensen, wat zal ik aantrekken? Het is een optreden in een kerk, het is ’s middags, je moet geen glitters, geen opvallende kleuren kiezen, er niet te saai uit zien en vooral goed en zuiver zingen, met goede inleving, goede uitspraak, en met nieuwe ‘zangzorgen’ als hoe beheers ik het groter wordende vibrato? Zo hebben we allemaal onze zorgen: die van amateurzangers die altijd te moeilijk repertoire kiezen en kampen met het gevoel nooit klaar te zijn.

Tegen twee uur zocht ik naar het verscholen kerkje achter in Scheveningen en ben het kerkje binnen gewandeld nadat de vriendelijke beheerder de deur van het slot haalde om ons binnen te laten. De kerk was al lekker verwarmd, klaar om bezongen en betoverd te worden door de zangers en de pianisten, liefhebbers van de liedkunst.

Het werd een klein concertje in zeer besloten kring. De mensen druppelden langzaam binnen, de leden kennen elkaar en er werd nog even gauw met de pianisten geoefend. We zullen het vandaag doen voor een handjevol lief publiek en met bijna meer musici dan publiek in de zaal. Dat is best jammer, was er maar meer reclame gemaakt. Mijn gasten – die jaren in Den Haag woonden – hadden deze straat en dit kerkje nog nooit gezien en waren blij verrast dat zoiets bestond.

Er worden geen diensten meer gehouden in dit kerkje, de deuren zijn alleen open voor musici die besloten concerten geven en er mag geen reclame gemaakt worden voor de concerten. Bezoekers mogen hun e-mailadres achterlaten als ze op de hoogte gehouden willen worden en er wordt voor gekozen om niets aan de muren te hebben, omdat dit de aandacht van de muziek zou afleiden. Ik bleek misschien de 100ste te zijn die vroeg of er kunst aan de muren mocht hangen, nu dit het geval was wilde de beheerder het wel met zijn vrouw overleggen, heel fijn!

Want ik vind het wel jammer dat er eigenlijk geen dingen gedaan worden om juist publiek te trekken naar de liedkunst en klassieke concerten die enorme voorbereiding, discipline, offers en dagen en jaren van blijvende inzet vragen, maar verloren dreigen te gaan doordat het grote publiek aangetrokken wordt door overal aanwezige, makkelijker volgbare, elektrisch en digitaal versterkte genres.

Joep en Ans Rechter namen de honneurs waar omdat de trouwe voorzitter Mien Kaskens tot haar grote spijt door corona niet in staat was om dit te doen. Er werd koffie en thee gezet, de koekjes stonden klaar.

Toen de klok drie uur tikte – dat is ook gewenning om zo te zeggen, want er zijn zelden tikkende klokken ergens – opende Joep Rechter met een paar zinnen bescheiden de middag. Wij zangers waren gemiddeld zeventig jaar, de jongste is zestig en de oudste mogelijk boven de tachtig. Maar we voelen ons jong door de teksten en de passie van de muziek die wij voordragen. Yvonne Heesterman beet de spits af met zorgvuldig geregen roze en witte pareltjes van zuivere tonen in Frühlingsglaube. Gevolgd door de stromachtige akkoorden van Die Junge Nonne van Schubert, beide begeleid door de zeer muzikale Zuid-Koreaanse pianiste Seoei Jungse. Zo volgden wij elkaar op met een prachtig repertoire aan liederen: Brahms, Dvořák, Barber, Grieg, Eisler, en luchtige teksten van Annie M.G. Schmidt.

Wij, de musici, zijn een multi-culturele club uit: China, Noorwegen, Zuid-Korea, Turkije en Nederland! Er wordt gezongen in de oorspronkelijke talen van de liederen Chinees, Noors, Frans, Spaans en Nederlands.

Wij zangers boften en kregen vleugels door de begeleiding van de fantastische pianisten van deze dag die recht doen aan de liedkunst: muzikaal en gevoelig spelen met een fantastische beheersing. Dank aan Jaap de Roon, Seoei Jungse, Sjoerd Brouwer. Ik heb genoten van hun roodbruine lage tonen als vegen olieverf, hun volle middentonen als gevulde kersenbonbons en de twinkelende hoge tonen als diamantjes. Genoeg smaak, kleur en schittering om je gedragen en een echte zanger/zangeres te voelen.

Complimenten aan mijn mede-zangers en -zangeressen, die naar hun beste kunnen hebben gepresteerd, ondanks hetgeen wat zich de afgelopen maanden op de achtergrond in hun leven heeft afgespeeld.

Na het lange programma waar het publiek geïnteresseerd en met geduld naar luisterde, en met een rijk en warm applaus beloonde, mochten we samen ontspannen en genieten van een heerlijk glaasje wijn – zorgvuldig gekozen door Ans – of fris. We wisselden enthousiast complimenten uit en deelden onze zelfkritiek in de hoop het volgende keer beter te kunnen.

Dank aan allen die meewerkten om het voor ons, de amateurmusici, mogelijk te maken de juwelen uit de liedkunst te kunnen voordragen. Ik hoop dat we deze liefde aan jonge zangers en zangeressen kunnen overdragen.

Ecehan Kalender
amateurmezzosopraan van Turkse bodem