Kleine gelukjes, groot geheel

Zus en broer Marjolein en Elewout Acke gooiden hoge ogen tijdens het Prinses Christina Concours 2026 en wonnen terecht de Vrienden van het Liedprijs: een optreden op Podium 1919. Op zondagmiddag 8 november brachten zij ons met zang en piano een themaprogramma over insecten, met als titel ‘Heerlijke Herfstkriebels’.
foto: © Loud Mommersteeg

Wat een feest om te luisteren naar zo’n jong duo dat het stadium van veelbelovend al lang en breed is gepasseerd. Marjolein en Elewout studeren aan het Conservatorium in Gent en treden niet alleen op diverse concertpodia op, maar ook op straat en in tehuizen. Communicatie met elkaar en met het publiek is het toverwoord.

Heerlijke Herfstkriebels
Elewout legde uit wat insecten zijn, waarom ze zo heten en welke soorten er zoal in klassieke liederen voorkomen. Dat zijn er nogal wat en het levert ook nog eens interessante muziek op. De foto’s (die zij meebrachten en die gastvrouw Liesbeth Reijerkerk uit haar verzameling aanleverde) van vlinders, libellen, bijen en zelfs van een vlo brachten ons helemaal in de juiste sfeer.

Marjolein zong alles uit haar hoofd, en dat met zo’n gevarieerd repertoire. Wat een mooie, heldere stem met een lichtheid maar ook diepte; anders zing je niet zomaar drie liederen van Hugo Wolf, waarvan één over de citroenvlinder. Wat was ze goed verstaanbaar, om het even in welke taal ze zong: in het Frans, Duits, Engels, Nederlands, Italiaans en Russisch. Twee Russische liederen van Moessorgski zong ze in mooie Nederlandse vertalingen van Marie-Cécile Moerdijk, zodat het met een korte toelichting allemaal goed te volgen viel. Ze zong expressief en vertellend. Het zou me niet verbazen als ze ambities richting opera heeft.

Tekst gaat door onder de foto’s.

Met Elewout hadden we niet alleen een accurate en speelse pianist achter de toetsen, die met schijnbare moeiteloosheid, met lef en plezier speelde, maar ook een hedendaags componist. Hij begeleidde een paar werken die hij zelf gecomponeerd had, wat me soms deed denken aan filmmuziek. De vocalise leek Marjolein op het lijf geschreven. Lijkt me niet makkelijk zoiets te zingen, zonder de houvast van een tekst. Maar om het voor de luisteraar begrijpelijk te maken, kregen we een verhaal van een boomblad, dat als een vlinder ronddwarrelde en verscheurd neerkwam op de grond.

Het was even wennen om zulke jonge mensen over sterfelijkheid te horen praten: een stervende vlieg die alles ziet om zo aan de vliegenmepper te ontkomen of een vlo die een ereplaats krijgt aan het hof in een lied van Moessorgski. Je zou het beestje willen uitknijpen om het jeukende gevoel te bedwingen als je dit lied hoort.

Wat kunnen we meenemen van dit optreden over het leven van die kleine diertjes? Kleine gelukjes vormen samen een mooi geheel. Immers, alles wat we horen over dieren heeft ook met mensen te maken; het verschil is niet zo groot, al verbeelden we ons dat.

Salon 1919 was tot de laatste stoel gevuld. Het publiek luisterde ademloos, terwijl er af en toe een lachsalvo klonk bij de kwinkslagen van de musici. En na afloop was iedereen het er unaniem over eens: dit fantastische duo willen we nog wel vaker horen.

Marianne van den Heuvel
contactpersoon Rotterdam