In dit half uur Liedlab is er ruimte voor het experimenteren met andere vormen van liedkunst en presentatie onder de titel Nieuwe Wegen.
Michiel en mezzosopraan Hannah Tomasini zijn beiden onlangs afgestudeerd aan het Prins Claus Conservatorium in Groningen. Met pianiste Victoria Dimitrieva verzorgen zij dit jaar de invulling van deze vernieuwende presentatie tijdens de Dag van het Lied.
Michiel en ik hadden een lang gesprek over zingen, opleiding, programma, poëzie, interpretatie, fysiek welzijn, durf en vertrouwen in je kunnen, al die belangrijke aspecten van het zangersvak waarmee je vanaf het begin geconfronteerd wordt.
Jullie thema is Terug naar de natuur. Dat is een breed gegeven waarmee je veel kanten op kunt. Hoe kijk jij daar tegenaan?
Voor mij betekent het dat ik me voorstel hoe het was en hoe het nu is, het zoeken naar contrasten.
Nu komen we poëzie ook in de vorm van kleinkunst tegen, er zijn hertalingen terwijl de lading van het verhaal blijft, een ander aspect is het kind in jezelf weer naar voren halen.
Je legt nadruk op de contrasten. Staan de teksten van de recentere liedcomposities dichter bij de realiteit dan die van het klassieke lied uit het verleden?
Ja, neem alleen al het grote thema ‘liefde’. In de klassieke liedcomposities uit de vorige twee eeuwen treffen we vooral de romantische vorm van liefde aan: de ontmoeting van twee mensen met hun al dan niet gestilde verlangens. In het nu wordt ook de ‘animal passion’ – alles uit de slaapkamer – gepresenteerd. Een stuk heftiger dan het lied Silent Noon van Vaughan Williams bijvoorbeeld, dat een heel andere sensualiteit heeft. Beide vormen zijn herkenbaar, maar contrasteren fors.
Je bent nu ruim een half jaar na je masterexamen los van het conservatorium, los van de eisen en regels. Bevalt je dat?
Het was wel een zoektocht naar mezelf, zoals in het gedicht van Kopland, de inspiratie voor het thema van het festival dit jaar: wat kan ik, wat wil ik? Ik heb min of meer geworsteld met het gegeven van ‘controle’ in het zingen. Ik heb dat eigenlijk ervaren als een onderdrukking, omdat ik te veel bezig was met wat ik dacht dat men wilde horen. Dat was lastig.
Wat resoneert er dan nu in me? Ik vind het fijn om met programmering bezig te zijn, met verschillende soorten podia, om context te creëren met het oog op de geschiedenis of de emotie van een tekst of compositie. Die context wil ik het publiek graag aanbieden, duidelijk maken. Ik wil in mijn zingen mensen uitnodigen om dat te ervaren.
Je bent een zanger met grote verteldrang! Een neveneffect daarvan heb ik een paar keer meegemaakt toen ik je inleidingen en toelichtingen op concerten hoorde geven. Ik was verrast en vind dat dat je uitzonderlijk goed ligt! Wat doe je eigenlijk het liefst?
Nadat het even stil blijft: Ik zoek misschien een ander soort kunstenaar, een die goed kan zingen én out of the box durft te denken.
Is het lied ook niet bij uitstek een pleidooi voor de verbeelding?
Dat onderschrijf ik helemaal. Al als zangstudent moet je die verbeelding hebben, ideeën over wat je zingt. Misschien wel sowieso ideeën, waarvoor het lied dan jouw manier van die te uiten kan zijn!
Eigenlijk heeft ieder lied wel een theatraal gegeven in zich. Dat kun je ook nog illustreren met visuele aspecten zoals een beeldend tableau, of licht, schilderijen of film. Maar zo’n toevoeging steekt wel nauw. Het is niet noodzakelijk, want in eerste instantie moet je het kunnen laten horen! Het moet echt een toevoeging zijn, anders kan het gaan storen.
Heb je fiducie in het klassieke lied in de huidige vorm of zit de traditie ons dwars?
Ha, een toegeëigende autoriteit staat me tegen, maar het lied is tijdloos en alle vormen mogen en zullen naast elkaar bestaan.
Ik ben poëziegevoelig en leg graag de nadruk op die kant van het lied. Wat vroeger geschreven is kan nu heel goed passen bij iets totaal nieuws in deze tijd. Sommige thema’s zijn van alle tijden. Daarnaast denk ik dat het een grote valkuil is om welke vorm van kunst dan ook als iets met een grote K te gaan zien.
Is er al een vastomlijnd idee voor het LiedLab?
Hannah en ik hebben in onze samenwerking al veel gebrainstormd! We hadden in ons hoofd dat we misschien samen met een strijkkwartet konden presenteren. Maar dat blijkt logistiek niet mogelijk deze keer. Maar we zijn heel blij dat onze pianiste Victoria meedoet in dit experiment!
Maar Hannah kan ook heel goed een lied begeleiden en wat moet dan de rol van Victoria zijn … We laten haar natuurlijk niet van het podium verdwijnen. Fantasie en ‘staging’ brengen vast oplossingen – het is een creatief proces!
Ik wens jullie een leuke voorbereiding toe, met veel inspiratie en ideeën voor een spannende voorstelling met teksten waar muziek in zit!
Riekje Bakker-Bloembergen
contactpersoon regio Groningen
Dutch Dutch 
English
