In de aanloop naar 18 oktober werden ze al eens geïnterviewd voor onze nieuwsbrief en website. Het gesprek ging over de spiksplinternieuwe master Lied, hun kennismaking met elkaar en groeiende enthousiasme over de kunst van het lied.
Op 18 oktober was het dan zover. Een nieuw liedprogramma was door het duo rond ons thema Kleuren samengesteld en werd in de Herz-concertzaal in première gebracht. En nee, het was geen toeval dat Dārta en Enrico op het podium verschenen in het zwart, waarbij Dārta nog een witte blouse droeg. Beurtelings leidden ze het programma in en vertelden ze over hun keuze voor een recital waarbij kleur juist afwezig zou zijn.
Tekst gaat door onder de foto’s.
Door Ottorino Respighi stapten we een winters landschap in en een stilte die dofheid en teleurstelling in zich droeg. In Schilflied voegde Alban Berg daar het definitieve gemis van een geliefde nog eens bij. Schemer, nacht, angst en kou werden geschilderd in liederen van Claude Debussy, Wolfgang Rihm en Alma Mahler. Totdat de sneeuw in de loop van de drie Japanse schilderijen van Stravinsky plots licht weerkaatste en vervolgens begon te smelten. Na deze Three Japanese Lyrics belandden we in de maand april. En verscheen Anne – in d’Anne, qui me jecta de la neige van Ravel – die vrolijk met de sneeuw en de verteller speelt. Daar was dan toch de liefde weer en een metamorfose werd ingezet.
Dārta met haar ongelooflijk mooie stem en vertelkunst, een perfecte uitspraak in vier talen en met een prachtig spelende Enrico aan haar zijde, zong bloemen, lente en optimisme de zaal in. In liederen van Robert Schumann, Hugo Wolf en Franz Schubert strekte zij de armen liefdevol naar ons uit. Zoals dat gaat met de beste liedzangers: nog steeds houd ik die kleine dame stevig vast in mijn gedachten.
Francine van der Heijden
Dutch Dutch 
English
