Voor hun optreden hadden Henriette en Maurice een programma samengesteld met (kunst)liederen van buiten Europa. Nooit geweten hoeveel prachtige vocale muziek er geschreven is door – voor mij veelal onbekende – componisten in Canada (Carl Philippe Gionet), de Verenigde Staten (Jodi Goble, Jake Heggie), Australië (Calvin Bowman, Sally Whitwell), Zuid-Afrika (Hendrik Hofmeyr), Marokko (Maurice Ohana), Indonesië (Mochtar Embut), Brazilië (Heitor Villa-Lobos), Japan (Sadao Bekku) en Argentinië (Astor Piazzolla). Op een bepaalde manier exotisch, maar toch vertrouwd; muziek van ver, maar geworteld in de Europese liedtraditie.
Alles wat dit duo aanraakt lijkt altijd al in goud te veranderen, maar naar mijn mening hebben ze zichzelf dit keer zelfs nog overtroffen. Wat een bijzondere repertoirekeuze, wat een samenspel en wat een sfeer werd er gecreëerd! Bravo voor Henriette met haar prachtige stem, haar grote inlevingsvermogen en overtuigingskracht, en dat in zoveel verschillende talen. Bravo voor Maurice met zijn fenomenale pianospel en sublieme gevoel voor detail. We werden geraakt door hun hartstocht, speelsheid en weemoed, en hoe prachtig alle voorgaande optredens die dag ook waren, bij dit recital kwamen bij mij de tranen.
Tekst gaat door onder de foto’s.
Het publiek, dat 45 minuten lang ademloos had geluisterd, ging in het slotapplaus on-Nederlands los en als de grote zaal van de Evangelische Broedergemeente niet zo stevig gebouwd was, zou het dak eraf zijn gegaan.
Het optreden is de opmaat naar een langer programma met nog meer juweeltjes, en ik kan niet wachten tot we het complete Warm where Snowflakes lie kunnen boeken in Rotterdam of Den Haag.
Liesbeth Reijerkerk
Dutch Dutch 
English
