Geïnspireerd door Laura Riding Jacksons gedicht Prisms verkent dit programma hoe waarneming altijd gekleurd is – persoonlijk, veranderlijk en ongrijpbaar.
Kleuren zijn niet alleen een beeld, maar ook een innerlijke ervaring. Soms licht en vluchtig, als een glimp van iets speels; soms verzadigd en intens, als een emotie die zich niet laat verbergen. Deze voortdurende beweging tussen verstilling en uitbundigheid, tussen transparantie en diepte, wordt zelden zo treffend gevangen als in de liedkunst. Klank wordt gloed, tekst wordt schaduw, en betekenis ontstaat precies in die breking: waar het ene overgaat in het andere. Wat eerst helder lijkt, krijgt een nieuwe tint; wat verborgen was, vangt plots het licht.
Ter ere van het 65-jarig jubileum van Vrienden van het Lied nodigen Amy Chang en ik (Elenora) u van harte uit om u samen met ons over te geven aan die veelkleurigheid: om te dwalen, te associëren en misschien iets van uzelf te herkennen in de reflecties. Zoals een prisma geen kleur toevoegt, maar zichtbaar maakt wat er al is, zo onthult muziek een wereld die altijd al aanwezig was, wachtend om gezien en gehoord te worden.
Elenora Hu
Prisms
What is beheld through glass seems glass.
The quality of what I am,
Encases what I am not,
Smooths the strange world.
I perceive it slowly
In my time,
In my material,
As my pride,
As my possession:
The vision is love.
When life crashes like a cracked pane,
Still shall I love
Even the slight grass and the patient dust.
Death also sees, though darkly,
And I must trust then as now
Only another kind of prism
Through which I may not put my hands to touch.
Dutch Dutch 
English
